එපා අනේ තරහ වෙන්න මාත් එක්කලා ...

නිල් ම නිල් ආකහේ ඈතට වී ඉඳන්
ඇයි අපට ඔරවන්නෙ ඔබ කිව්වෙ නෑ .....
පෙර දිනයක හැන්දෑවේ ආච්චිගෙන් අහගත්තා
ඒ (අ)මිහිරි කතන්දරේ හරි දුක හිතුනා ...

ඉස්සර නම් මේ අඩවිය හරිම හරි ලස්සන ලු
හැම තැන ගස් වැල් පිරිලා නිල් පැහැයෙන් දිලුනලු ...
ගස් වැල් වල මල් පිපිලා සුවඳ දසත පැතිරුනාලු
සමනළයන් මී මැස්සන් මනහර රැඟුමන් පෑවලු ...
ඇලේ දොළේ රැළි අතරින් මාළු රෑන් පිහිනුවාලු
කොක් නයිදේ ගල මත හිඳ නව ගුණ වැල ගණිනවාලු ...

ගොයම් කරල් කිරි වැදිලා පොළව දෙසට නැමුනලු
ඒ දැකලා ගොවි රාළගෙ සිත සතුටෙන් පිරුණලු....
පුංචි ළමෝ ලන්දෙ කැලේ කෙළි සෙල්ලම් කළාලු
ඔවුන්ගේ දඟ කම් දැකලා වැඩිහිටියන් තුටු වුනාලු ...
බෝපත් වල සිලි සිලි හඬ ගමට ම ආසිරි පැතුවලු...
ගමේ ගොඩේ කොයි කවුරුත් හරි සන්තෝසෙන් හිටියලු...

ගැමියන්ගේ උගත් දරුවො සුවිසල් මන්දිර තැනුවලු
පහනෙ එළිය මදි වීමෙන් විදුලි රැහැන් ගම ඇද්දලු ...
රෝද මතින් යන්න සිතා මං මාවත් ඉඳි කෙරුවලු
ගමේ තිබුණු ගස් වැල් ටික එකිනෙක කපලා දැම්මලු ...
මේ අයුරින් හරි විගසින් මේ ගම නුවරක් වුනාලු
සොබා සොඳුරු රූ සිරියා කොහේද සැඟවී ගිහින් ලු ...

ඒකනේ ඔබ ඔරවන්නෙ ඔතැනට වී ඉඳන්
මා එක්කලත් තරහද මම දන්නෙ නෑ...
ඒත් ඉතින් මම නොවෙයිනෙ ගම නුවරක් කෙරුවේ
එපා අනේ තරහ වෙන්න මාත් එක්කලා...

( මට මතක විදියට 10 හෝ 11 පන්තියේ ඉන්න කාලේ නිර්මාණයක්)